Categorie Trends (retentie-management.com)
Vlaamse werkgevers noemen eisen jongeren onrealistisch

Unizo in de regio Limburg heeft een enquête gehouden bij verschillende werkgevers en/of organisaties om de verwachtingen van de jongeren te capteren. De algemene aanname is dat jonge werknemers in het algemeen onrealistische eisen stellen op het gebied van loonsvoorwaarden en andere faciliteiten op het werk. Hieronder wil ik graag een aantal van de resultaten aanhalen en openstellen ter discussie.

Onrealistische verwachtingen rond het loon en werkuren

“Bijna 40 procent van de werkgevers vindt dat de jonge generatie onrealistische verwachtingen heeft rond looneisen, flexibiliteit en werkuren.”

Helaas staat er niet bij wat de verwachtingen zijn noch wat de werkgevers als onrealistisch beschouwen. Alles draait om het managen van perceptie (en dus verwachtingen). De vraag is dus niet wat zijn de juiste eisen, maar op welke manier kunnen onze verwachtingen tot een compromis komen.

Het werken naar een compromis houdt in dat er langs beide kanten toegevingen gedaan moeten worden. Wanneer de eisen echt buitensporig zijn (en dat zou kunnen o.a. vanwege de war on talent) dan moeten organisaties op hun strepen gaan staan. Tegelijkertijd is het een voorbode voor hetgeen er komen gaat en zullen organisaties, die mee willen wedijveren op de golven van de oceaan, zich moeten aanpassen. En ja, dat betekent dat zij ook een stap in de andere richting moeten doen.

Los van het managen van verwachtingen vind ik het ergens wel vreemd dat de looneisen van jongeren zodanig buitensporig zijn dat organisaties het onrealistisch vinden. Ik dacht, ook na het lezen van onderstaande, dat jongeren juist meer belang hechten aan de worklife balans in evenwicht. Misschien ligt de nadruk van de 40% op de flexibiliteit en werkuren van een organisatie in plaats van de looneisen. Weet iemand hier meer over?

Jongeren zijn te weinig gemotiveerd

“Volgens 20 procent zijn jonge werknemers te weinig gemotiveerd.“

Als jongeren echt een dergelijke buitensporige loonsverwachtingen hebben dan vind ik het niet gek dat jongeren minder gemotiveerd zouden zijn. Geld motiveert namelijk niet.

Er kunnen verschillende redenen zijn waarom werknemers niet gemotiveerd zijn. Het is belangrijk om voor ieder afzonderlijk te weten wat hem/haar motiveert. Op deze manier kunnen de juiste verwachtingen worden geschapen tussen de werknemer en de organisatie. Dit stimuleert het psychologisch contract in positieve zin. Een dergelijke enquête kan een antwoord geven op de motivatievraag, maar ook hier mis ik belangrijke informatie om de juiste conclusies te trekken.

Daarnaast zijn er meerdere vormen van motivatie. De organisaties moet de intrinsieke motivatie van een werknemer aanspreken om hem/haar te binden en boeien aan de organisatie. Binnenkort verschijnen er een aantal blogs over de bevlogenheid van het personeel. In feite is het deze bevlogenheid die door organisaties moeten worden aangesproken.

Organisaties kunnen dus gemakkelijk zeggen dat het personeel onvoldoende gemotiveerd is, maar de bal ligt in het kamp van de organisatie om hier iets mee te doen.

Worklife balans hengelt naar privé

“Ook zegt 78 procent dat jongeren hun privéleven verkiezen boven het werk.”

Mijn inziens staat dit zoals gezegd haaks op het eerste discussiewaardige punt uit de enquête van Unizo regio Limburg. Tot hier.

Uit meerdere onderzoeken is gebleken dat meer flexibiliteit niet noodzakelijk leidt tot een dalende betrokkenheid. Dit impliceert dat organisaties zich best wat flexibeler mogen opstellen ten op zichten van de worklife balans. Tijdens zijn immers veranderd.

Waar vroeger de optiek heerste om te leven voor het werk, is deze in de recentste jaren omgedraaid. Tegenwoordig werken we om te leven. Dit geldt voor iedereen. Iedereen die zijn of haar werk graag doet zal opteren voor een betere worklife balans enkele uitzonderingen daargelaten. De worklife balans krijgt dus een belangrijkere rol toegewezen.

Levenslang bij 1 werkgever is een utopie

“Daarnaast voert 53 procent aan te betreuren dat jongeren zich niet meer levenslang aan één werkgever willen binden.“

De invulling van werk is veranderd o.a. door de opkomst van het internet met alle gevolgen van dien. Organisaties die zich daar halsstarrig aan zullen vastklampen krijgen het de komende tijd nog veel moeilijker. Terugkijken naar het verleden heeft geen zin. Organisaties zullen steeds sneller moeten handelen en anticiperen op constante veranderingen waardoor het voor organisaties zelf ook minder interessant is om personeel levenslang te binden aan een organisatie. Organisaties moeten dus een gulden middenweg nastreven door middel van een strategisch retentiebeleid.

Jongeren houden van samenwerken

“Wel geeft bijna 75 procent toe dat jongeren sociaal zijn en graag samenwerken.“

Een evolutie die door Jef Staes wordt aangezwengeld is het meer projectmatig inrichten van werk. Enerzijds sluit dit perfect aan bij de ontwikkelingen die momenteel plaatsvinden en anderzijds ook bij de verwachtingen van de jongste generaties. Tijden veranderen en ik prijs dat ten zeerste. Of dit het ultieme is durf ik niet te beweren, maar het kadert wel de opkomst van Het Nieuwe Werken, de hybride arbeidsmarkt en de flexibele schil.

Conclusie van Lodi Planting

Het komt neer op  hetgeen Cédric Exelmans, voorzitter van Jong Unizo-Limburg, zegt. Werkgevers zullen met een andere bril moeten leren kijken naar de jongere generaties, die snel en veel willen bereiken. Het is voor organisaties de uitdaging om die positieve energie te kanaliseren, want organisaties hebben hun broodnodig!

Hoewel de resultaten uit de enquête soms tegenstrijdige resultaten vertonen, zeker wanneer ik de resultaten vergelijk met andere onderzoeken, komen er een aantal interessante punten naar voren. Mijn inziens zijn deze punten zeker niet nieuw. Integendeel, er is namelijk reeds veel geweten en geschreven over de jongste generatie Z.  Daarnaast komen veel van de onrealistische eisen overeen met de meest voorkomende redenen van verloop. Is dat toeval of niet? Het wordt tijd dat organisaties zich anders gaan organiseren, want anders zullen er veel faillissementen volgen.

 

(Ik heb mijn inspiratie hier vandaan gehaald)

1 antwoord
  1. Franklin Piens
    Franklin Piens zegt:

    Blijkbaar kunnen jongeren wel goed eisen stellen, doch zien ze niet in dat vóór wat, ook wat hoort. Een diploma is in mijn ogen nog steeds geen middel om te onderhandelen. Het is een ‘bewijs’ dat je iets vanbuiten kan leren…

    Ik spreek bijna dagelijks sollicitanten van 25 die nog niets hebben bewezen en heb gemerkt dat ze inderdaad zelf hun smartphone willen kiezen, 2.500€ per maand netto willen verdienen, extra cursussen op kosten van de baas willen (om dan 1 jaar later bij een concurrent gaan solliciteren), na 6 maanden een jaar betaald verlof, etc etc

    Én daarbovenop behandeld willen worden als een top manager die wel nét iets meer inzicht heeft van psychologie, marketing, boekhouden en legale aspecten…

    Wake up!! België en Nederland zijn niet Amerika met een zéér lage loonkost…..

    Het spijt me, maar zelfs als ik van bij de start aandelen geef willen ze meer vrije tijd en geld. Dat is dan ook de reden waarom ik mijn webdevelopers heb ‘bedankt voor hun diensten’ en -gedeeltelijk- met Indische kantoren in zee ben gegaan. En dan maar klagen dat er geen ‘geschikte jobs’ zijn’ en dat de horeca vrijwillig z’n deuren sluit omdat ze geen gemotiveerde werknemers vinden, waar JIJ uiteraard véél te slim voor bent.

    Waarom koop je geen ticket richting New York om daar te gaan solliciteren, zonder sociale zekerheid. Of start je zelf je bedrijf en zoek klanten, managers en mensen met kennis van zaken die je bijstaan. Die je dan hetzelfde loon mag betalen als je zelf eist, vanaf dag 1.

    Tip : http://www.inc.com/jeff-haden/25-signs-your-ego-is-out-of-control.html

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.