Categorie Theorieën & Processen (retentie-management.com)
Vacatures grote carrièrereeks deel 1 toegepast op mezelf

Vacature heeft samen met SD Worx onderzoek gedaan bij 3471 Belgen en schrijft waarom u (niet) van job verandert. Het rapport behandeld 6 topics die ik hieronder aan bod zal laten komen en daar zal ik mijn mening over geven.

Belg verandert gemiddeld 3,4 van job

De voorbije jaren wisselden de werknemers in ons land iets meer van job: in 2007 gaven de deelnemers aan onze enquête op dat ze gemiddeld 2,6 banen hadden gehad; in 2010 was dat gestegen naar 3,4 jobs.

In mijn nog o zo prille carrière ben ik nu (al) aan mijn 3de baan bezig en heb ik een reis van 8 maanden gemaakt. Ik ben in 2007 afgestudeerd met een Bachelor diploma op zak. Onmiddellijk hierna heb ik achtereenvolgens bij Hewlett-Packard, IDPP en IKKI NV gewerkt. Tijdens mijn studie heb ik zelfs voltijds een jaar als uitzendconsultant gewerkt. Ik heb al deze jobs even graag gedaan, maar ondervond telkens nieuwe kansen op mijn pad. Ik heb dus vrijwel nooit de organisatie verlaten omwille van de organisatie zelf.

Ik ben nu 26 jaar, een typisch gevalletje van generatie Y, en zie mezelf niet de rest van mijn leven bij IKKI NV werken (zeker geen open sollicitatie). Met andere woorden, ik zal vaker dan het gemiddelde van baan veranderen. Ik zie dit niet als iets slechts. Tenminste niet in mijn geval. Ik heb telkens bewuste keuzes gemaakt en kon telkens voort borduren op mijn gekozen weg. Ik ben dan ook van mening dat het aantal jobs van iemand weinig negatieve invloed heeft op de persoonlijkheid, het vermogen of … van een persoon mits er bewust voor is gekozen!

Mannen volgen hun ambitie en portemonnee, vrouwen hun gezin

Mannen veranderen eerst en vooral van baan om financiële redenen. Ambitie en meer vrijheid zijn hun andere voornaamste drijfveren. Bij vrouwen ligt dit helemaal anders: zij veranderen in functie van hun familie, willen meer comfort en streven naar een gezondere werksituatie.

Ik persoonlijk ben nooit voor het geld weggegaan bij een organisatie. Zoals ik al heb aangehaald waren mijn keuzes gebaseerd op weloverwogen beslissingen vanuit carrière perspectief. Ik zag een aantal stappen die men kon nemen in de recruitment wereld en deze heb ik op een relatief zeer korte periode doorlopen. Ik kreeg daar de kans voor en ik heb deze gegrepen.

On topic is het eigenlijk wel jammer dat de clichés nog zo waarheidsgetrouw zijn. Waarom kiezen mannen, volgens het onderzoek, voor het geld en vrouwen voor hun gezin?

De jonge generatie beweegt zich in een beleveniseconomie: ze willen van alles uitproberen en ervaringen opdoen. Zeker in het begin van hun carrière testen ze verschillende mogelijkheden uit: na een baan in de informaticasector geven ze wat les, om later in de sociale sector of het onderwijs te belanden. Men wisselt eerder omwille van negatieve elementen bij de huidige werkgever (baas, erkenning, sfeer of soms het loon) dan om positieve elementen bij de toekomstige werkgever.

Dit omschrijft echter perfect wat mij beweegredenen waren en waarop ik mijn keuzes heb gemaakt.

Anciënniteit en angst: dé grote hinderpalen om van job te veranderen

56% noemt de opgebouwde anciënniteit bij hun huidige werkgever een hinderpaal om een betere job te gaan zoeken. Want die anciënniteit vertaalt zich bij ruime categorieën werknemers in een hoger salaris en meer vakantiedagen, maar ook in een langere opzegperiode voor de werknemer die zijn ontslag wil indienen.

Het keerpunt is tegelijkertijd diezelfde anciënniteit. Als organisaties mensen moeten ontslaan zijn het vaak de oudere (in de zin van meer anciënniteit) die worden ontslagen. Exact om dezelfde redenen als hierboven. Het lijkt wel de omgekeerde wereld. Het is makkelijk om te zeggen als niet-ouder dat geld niet het allerbelangrijkste is, maar ik geloof daar wel heel sterk in. Ik vind het persoonlijke satisfactie veel belangrijker dan een overdreven hoog salaris. Dit neemt echter niet weg dat ik ook rekeningen te betalen heb en af en toe op vakantie wil kunnen gaan. Het vinden van een balans hierin is dus de sleutel.

Bedrijven bieden te weinig loopbaanmogelijkheden

Nu de crisis afloopt, hopen de werknemers op nieuwe projecten of zelfs op een hoger salaris. Maar weinig bedrijven kunnen die verwachtingen echt invullen. In hun ongeduld zullen veel werknemers willen vertrekken. Die weinig loyale houding hebben de meeste bedrijfsleiders zelf in de hand gewerkt. Als zij geen zorg dragen voor de carrière van hun medewerkers, zal iemand anders dat wel doen.

Dit soort berichten lezen we de laatste tijd veel vaker in de krant of op het internet. Ik geloof ook ergens wel dat dit realiteit zal zijn. Echter tegelijkertijd is het absurd. Organisaties kunnen verwachtingen naar eigen werknemers niet inlossen, maar gaan wel nieuwe talenten aanwerven? Houden organisaties geen rekening met de kosten die aan verloop verbonden zijn? Organisaties kunnen dus veel beter proactief en intensief investeren in de talentvolle en belangrijke werknemers die het hun aan boord heeft.

Werknemers moeten hun loopbaan zelf meer in handen nemen

De Vlaamse werknemers koesteren te veel de mentaliteit dat alles voor hen op een schoteltje zal worden gepresenteerd. In de enquête geven ze wel aan dat ze zich verantwoordelijk voelen voor hun job. Maar ze ondernemen zelf te weinig actie

Ik heb ook al eerder gezegd dat ook de werknemers verantwoordelijk zijn voor hun eigen carrière. Mijn motto is: dat je kansen creëert in plaats van krijgt en is terug te vinden in alle belangrijke stappen die ik tot noch toe heb ondernomen. Maar niet alles mag van de werknemer afhangen en als de werknemer initiatief toont moet de organisatie ook de middelen hebben om hierop te reageren.

Jobhoppers: niet populair bij collega’s

Om loopbanen flexibeler te maken is er ook een nieuwe mentaliteit nodig bij de leidinggevenden, de rekruteerders en de werknemers zelf. Het wantrouwen moet verdwijnen rond mensen die al verschillende jobs hebben uitgeprobeerd of die een loopbaanonderbreking genomen hebben.

Een bijzonder punt, vind ik, dat naar voren is gekomen uit de talentenquête van Vacature is dat jobhoppers minder geliefd zijn door hun collega’s. Ik heb hier zelf nog nooit iets van gemerkt, maar ik bezie mezelf ook niet als jobhopper. Voor mij ben je een jobhopper als je van de éné organisatie naar de andere gaat zonder de consequenties te overzien of omdat je geldelijke motieven hebt. In elk geval is de conclusie duidelijk en mijn inziens enigszins geijkt op de principes van het Nieuwe Werken.

Het gaat de goede kant op met Vlaanderen/België. Het enige dat nu nog belangrijk is, is dat organisaties gaan inzien dat retentiemanagement enorm belangrijk is in de tijd die komen gaat!

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.