Laten we weer eens buiten de lijntjes kleuren

Veel organisaties hebben last van bevroren energie. De mensen die er werken zitten vast, zijn gestold. Het stroomt niet. Dé reden waarom 45% van de mensen voor een andere baan zou kiezen als ze de mogelijkheid zouden hebben. Want ze komen niet optimaal tot hun recht. En dat is jammer. Want de basisbehoefte van de meeste mensen is een zinvolle bijdrage te leveren. Maar er zitten dingen in de weg: regels, procedures, dikke kaders, gebrek aan transparantie, kijken naar cijfers.

Als gevolg daarvan verstarren mensen zelf ook. Zowel fysiek (minder bewegen) alsook mentaal (afhaken) als in houding (alleen werken op het eigen domein, niet over de grenzen heenkijken naar de effecten van het eigen handelen of juist het ontbreken van handelen) als in denkkracht (niet meer buiten de hokjes denken en buiten de lijntjes kleuren). Daarnaast zijn veel mensen weggedreven van het werk dat ze eigenlijk zouden willen doen. Door de verlokkingen van de carrièreladder. Zelfontplooiing zit hem lang niet altijd in hogerop komen, maar meestal meer in een combinatie van verbreding en verdieping. Wat gaan we hier aan doen?

Tegenwicht

Een veelgehoorde klacht in het onderzoek van Wil op het Werk en anderen onder werknemers in Nederland is de bureaucratie in organisaties. Daarbij komt het steeds verder wegsaneren van ruimte, tijd en vrijheid om te spelen, plezier te maken, lol te hebben. Terwijl het één hen helpt om het ander het hoofd te bieden. Dus plezier als tegenwicht tegen teveel regeldruk. Lachen als middel tegen doorgeschoten controle. Vrijheid in denken helpt daarnaast om innovatiever en slagvaardiger te worden.

Het is opvallend te merken dat volwassen mensen nauwelijks meer ‘los’ denken, op onderzoek uitgaan, iets uitvogelen, doorpuzzelen. Als de zaken niet zijn voorgekauwd, dan haken we af. Is iets niet meteen helder, dan leggen we het naast ons neer. Zeker, de behoefte aan enige kaders is er. Dat is wel gebleken in vele trajecten waarin Het Nieuwe Werken werd ingevoerd.  Medewerkers wisten zich geen raad met de geboden totale vrijheid.

Maar hoe mooi zou het schilderij niet kunnen worden als we de kaders kleiner maken en veel meer ruimte geven aan de inhoud? Meer ruimte voor de eigen professionaliteit, meer kleine zelfstandige units met eigen verantwoordelijkheden. Deze verandering gaat niet zonder slag of stoot. En niet van vandaag op morgen. Dat moeten we ook niet willen, want dat geeft dan ineens teveel onzekerheid en daarmee angst voor de verandering. Maar laten we er wel vandaag mee beginnen.

Zo moeilijk is het niet

Zou het niet prachtig zijn als we deze verandering zowel top-down als bottom-up kunnen laten plaatsvinden? Hoe? Zo moeilijk is dat niet. Alles begint met een enthousiaste basishouding en het besef dat je zelf de sleutel bent tot verandering. En dat geldt op alle niveaus in de organisatie. Laat zowel de leiding als de werkvloer bezig gaan met het eigen enthousiasme, met het opnieuw leren beseffen dat je zelf op zoveel momenten tóch een keuze hebt om het anders te doen, met het terugvinden van de dingen waar je voorheen of vroeger plezier in had, en af en toe ook gewoon met lucht happen en letterlijk spelen. Geef hier de ruimte voor en neem die ruimte zelf ook. En ja, deels kost dat wat directe tijd, maar het hervinden van plezier is als het krijgen van een kind: je krijgt er zoveel voor terug. En over kinderen gesproken: daar kun je een voorbeeld aan nemen. Aan de onbevangenheid, de flexibiliteit, het onderzoekende. Kleur zelf ook weer eens buiten de lijntjes en kijk, en vooral vóel ,wat het oplevert. Dat gevoel wil je toch iedere dag?

Dit artikel is geschreven door Patricia Hugen, mede-oprichter Wil op het Werk.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.