Erkenning

“Nu weet ik echt zeker dat ik een andere baan ga zoeken”

Afgelopen week sprak ik iemand die net een beoordelingsgesprek had gehad. En daar het volgende over zei: “nu weet ik echt zeker dat ik een andere baan ga zoeken.”
Verder pratend vertelde hij dat hij al een tijdje veel extra inspanning levert ivm onderbezetting, overwerkt, extra taken heeft opgepakt. Onlangs heeft een directe collega van hem zich ziekgemeld, die gaf aan het niet meer aan te kunnen qua werkdruk. Toen heeft hij er nog maar een schepje bovenop gegooid. Zijn leidinggevende heeft de zieke collega wel vervangen maar ‘door een junior medewerkster die ik alles uit moet leggen dus dan kan ik het beter zelf maar doen’.
Ook pakte hij in veel projecten (op verzoek van leidinggevende) een projectleiders-rol. Meer verantwoordelijkheid en meer druk.

In het beoordelingsgesprek werd hij door zijn leidinggevende met een voldoende beoordeeld. “Verder geen bijzonderheden” vond zijn leidinggevende.
En dat was de druppel die de emmer deed overlopen.
Hij miste zó de erkenning voor hoe hij zijn best had gedaan om alles draaiende te houden, had zó het gevoel dat niet gezien werd wat hij doet, dat HIJ niet gezien werd. Had het gevoel dat hij dom was geweest om zo hard te werken want het werd toch niet gezien en toch niet gewaardeerd.
Kortom: een dikke demotiverende domper.

Wat hier mis is gegaan?

De medewerker verwachtte dat zijn leidinggevende gezien had hoe hard hij gewerkt had, wat hij had opgepakt en verwachtte daar nu eindelijk erkenning voor. Voor zijn gevoel was dit al rijkelijk laat want sinds het functioneringsgesprek in de zomer had hij nauwelijks wat gehoord van zijn leidinggevende. De leidinggevende zat er blijkbaar heel anders in.

En nu?

De medewerker is door deze beoordeling zó gemotiveerd geraakt dat hij inderdaad om zich heen aan het kijken is naar een andere baan. Uiteraard is het een optelsom geweest van dingen die gebeurd zijn en vooral ook dingen die NIET gebeurd zijn.

Ik weet dat dit veel vaker gebeurt. Dat leidinggevenden voorzichtig zijn met erkenning, zuinig zijn met complimenten, niet scheutig zijn met een bedankje voor extra inzet. Soms ook bewust, soms onbewust. Ik weet ook dat voortgangsgesprekken in heel veel organisaties niet zo vaak plaatsvinden als goed zou zijn en ook niet zo vaak als nodig is.
Ik weet ook dat heel veel medewerkers tot heel veel bereid zijn, over het algemeen veel hart voor de zaak hebben. En dat ze misschien niet zo snel aankloppen als er wat is. En niet altijd uitspreken wat ze graag zouden willen of wat ze missen.

En die combinatie leidt tot dit soort situaties.

Goed voornemen

Daarom hoop ik dat veel meer organisaties en leidinggevenden zich voornemen om beter te kijken naar wat er gebeurt en vaker erkenning uit te spreken, een compliment te geven. En hoop ik ook dat medewerkers veel vaker aan de bel trekken bij hun leidingevende en het gesprek aangaan over wat er gebeurt, in de organisatie, en met henzelf. Volgens mij wordt iedereen daar beter van.
Hanneke van Stigt Thans van IKbv (www.IKbv.nl) helpt mensen en organisaties om meer succes en plezier te hebben in het werk.