Een goed gesprek

In de meeste organisaties wordt (heel) veel gepraat. We vergaderen, voeren gesprekken, hebben overleg, voortgangsgesprekken, personeelsbijeenkomsten, strategie-sessies, beoordelings-gesprekken, kick-off bijeenkomsten, hei-sessies, klantpanels, MT-dagen, brainstormsessies, klankbordgroepen. Dat doen we met collega’s, managers, klanten, leveranciers, stakeholders, samenwerkingspartners. We praten heel wat af.

En toch is er veel wat niet gezegd wordt

Toch is er heel veel wat niet gezegd en besproken wordt. Dat viel mij afgelopen week weer op, bij
2 gebeurtenissen:

  1. Een klant die zich al een tijdje wild ergerde aan collega’s van een andere afdeling waar hij veel mee te maken had in het werk. Die collega’s waren al een paar keer te laat met wat ze aan zouden leveren. Waardoor mijn klant in de problemen kwam. En mijn klant moest er altijd zelf achteraan. Ze meldden nooit zelf dat ze het niet zouden redden. Mijn klant was niet de enige, zijn directe collega’s hadden er ook last van. Het was iets waar ze het met elkaar al vaak over gehad hadden, dat je er echt niks aan had, aan die andere collega’s . Mijn klant, en ook zijn collega’s, gingen uit voorzorg ruim vóór de deadline maar vast informeren bij de collega’s of ze het zouden gaan redden. En kregen dan te horen dat ze over een paar dagen nog maar eens terug moesten komen want het was nog lang niet zover…… het irritatieniveau was nu echt skyhigh. Op een gegeven moment gebeurde er weer zoiets. En nu was mijn klant er echt HE LE MAAL klaar mee en trok kwaad bij de leidinggevende van de andere afdeling aan de bel dat het zo echt niet meer kon. Wat bleek: de leidinggevende hoorde voor het eerst dat er meerdere deadlines gemist waren, schrok zich wild en ging onmiddellijk aan de slag om de oorzaak te achterhalen en een oplossing te vinden.
  2. Ik werkte afgelopen week met een aantal groepen. En in elk groep waren er een paar, die geen antwoord konden geven op de vraag “waar ben jij goed in? Wat zijn jouw talenten, kwaliteiten?”. Zij konden het echt niet benoemen. Ontzettend jammer! Want als je niet weet wat je goed kunt, dan kun je dat ook niet nog méér gaan doen. Ik vroeg hen waar ze wel eens een compliment op krijgen of gekregen hebben, of waar positief aandacht aan was besteed door hun leidinggevende, bijvoorbeeld in een functionerings- of een beoordelingsgesprek. De schouders werden opgehaald en het bleef stil. (!)
    Wat jammer! Gemiste kansen om medewerkers te laten voelen dat ze gewaardeerd worden, gezien worden. En dat doet echt wel wat met motivatie.

HOE KAN DIT?

Het antwoord (denk ik): AANNAMES.
We doen het allemaal. Iets aannemen. Aannemen dat een ander wel weet wat je wilt. Of niet wilt. Wel snapt wat je bedoelt.
!!!!!!!!!!!!!!!!BREAKING NEWS!!!!!!!!
Dat is dus niet zo (!).

Zullen we daar eens mee ophouden?

Neem dus niet aan dat een ander wel weet wat goed gaat, weet waar hij/zij goed in is. Neem niet aan dat een compliment niet zo belangrijk is voor de ander. Ga er niet vanuit dat iemand wel weet wat jij van de ander verwacht. Ga er niet vanuit dat een ander wel weet wat jij vervelend vindt.

Zullen we daar eens mee ophouden? En ‘gewoon’ een goed gesprek met elkaar hebben? Levert veel op!

Hanneke van Stigt Thans van IKbv (www.IKbv.nl) helpt mensen en organisaties om meer succes en plezier te hebben in het werk.

3 antwoorden
  1. Ad de Beer
    Ad de Beer zegt:

    Als wij vragen aan medewerkers van een organisatie wat ze vinden dat als eerste moet worden verbeterd dan staat “communicatie” steevast in de top 3.
    De voorbeelden zijn wat ongelukkig, want in het eerste voorbeeld is er met name sprake van een gebrekkige organisatie. Hoe kan het zijn dat de leidinggevende van een afdeling de planning van werkzaamheden niet kent? Daar is veel meer mis dan alleen maar communicatie lijkt me.
    Het tweede voorbeeld legt een ander probleem bloot. Veel mensen weten niet wat hun kracht is en mensen die zeggen het te weten komen vaak met de gewenste antwoorden. Als ze de testen maken in Agamedes, komen ze vaak tot de conclusie dat ze veel meer kunnen en vaak competent zijn voor heel andere beroepen of functies als waar ze in actief zijn. Dat verklaart vaak de onvrede met het werk en de vermoeidheid die mensen voelen als ze naar huis gaan, want niets is zo vermoeiend als dingen doen die je niet liggen.
    Verder ben ik een fervent tegenstander van de gespreks-cyclus, twee keer per jaar verplicht, vaak aan de hand van een formulier, gaan praten met je medewerkers of leidinggevers. Dat gaat per definitie fout. Gewoon met elkaar praten, communiceren op het moment dat het nodig is, werkt stukken beter en als je rond kijkt zie je dat mensen dagelijks met elkaar praten. Inderdaad, ook over de laatste wedstrijd, de aflevering van GTST, maar vaak ook over het werk.

Trackbacks & Pingbacks

  1. […] optimaal presteren en ook in de jaren die volgen inzetbaar blijven. In navolging van het goede gesprek op dit […]

  2. […] scheutig zijn met een bedankje voor extra inzet. Soms ook bewust, soms onbewust. Ik weet ook dat voortgangsgesprekken in heel veel organisaties niet zo vaak plaatsvinden als goed zou zijn en ook niet zo vaak als nodig […]

Reacties zijn gesloten.